Trochę wiedzy - Optitek Instalacje Teletechniczne

Przejdź do treści

Trochę wiedzy

Infrastruktura teletechniczna
Sposób  przesyłania (transmisji) sygnałów telekomunikacyjnych (drogą kablową  lub radiową) zależy od możliwości technicznych i standardów przyjętych  przez konkretnego operatora telekomunikacyjnego, nadawcy audycji  radiowo-telewizyjnych lub operatora systemów monitorujących. W  uproszczeniu, najczęściej stosowane są następujące elementy podstawowej  infrastruktury teletechnicznej[1]:
  • - kanalizacja teletechniczna (podziemna) - budowana z rur  kablowych: pierwotnych (najczęściej o średnicy 110 mm), wtórnych (40, 32  mm) i mikrokanalizacji (o małych średnicach), służących do wciągania  lub wdmuchiwania kabli miedzianych i światłowodowych oraz studni i  zasobników kablowych, służących do umieszczania złączy i zapasów  kablowych oraz wykonywania odgałęzień i zachowania maksymalnych odcinków  zaciągowych,
     
  • - słupy kablowe - do umieszczania ciągów kablowych napowietrznych,
  • - maszty antenowe - służące do instalacji anten odbiorczych i nadawczych,
  • - szafy, szafki, słupki kablowe - służące do umieszczenia łączówek i głowic zakończeniowych,
  • - pomieszczenia, kontenery, szafy sprzętowe - służące do umieszczenia obsługujących urządzeń elektronicznych (wraz z wymaganym przyłączem energetycznym),
  • - koryta, listwy i szachty kablowe - dla rozprowadzenia okablowania wewnętrznego,
  • - inne konstrukcje teletechniczne
        Podstawowa infrastruktura teletechniczna powinna być projektowana i  wykonywana w taki sposób, aby zachować pełne możliwości rozbudowy i  przebudowy (kabli, anten, urządzeń) w okresie eksploatacyjnym.
Ze względu na przebieg trasowy, infrastrukturę teletechniczną można podzielić na następujące elementy:
  • - infrastruktura własna operatora,
  • - infrastruktura publiczna - wzdłuż dróg, chodników, terenów otwartych itd.,
  • - infrastruktura lokalna - na terenie osiedli, osad, wsi itp.,
  • - infrastruktura budynkowa - wewnątrz budynków, stanowiących części wspólne mieszkańców,
  • - infrastruktura abonencka - w domu, mieszkaniu, biurze użytkownika końcowego.
Aby zapewnić pełną funkcjonalność całej infrastruktury (od operatora  do odbiorcy końcowego) pomiędzy poszczególnymi elementami powinny być  zapewnione odpowiednie "punkty styku", zapewniające swobodną  instalację niezbędnych kabli, anten i urządzeń. Brak odpowiednich  "punktów styku" oraz dobrej infrastruktury końcowej  (lokalna-budynkowa-abonencka) powoduje powstanie tzw. "problemu ostatniej mili" - jednego z najpoważniejszych przeszkód w dostarczeniu nowoczesnych usług telekomunikacyjnych do odbiorcy końcowego.

Światłowód – przezroczysta zamknięta struktura z włókna szklanego wykorzystywana do propagacji światła jako nośnika informacji. Światłowody są także używane w celach medycznych, na przykład w technice endoskopowej, dekoracyjnych, w telekomunikacji, telewizji kablowej, technice laserowej, optoelektronice i jako składniki zintegrowanych układów optycznych. Medium transmisyjnym jest włókno światłowodowe o średnicy nieco większej od średnicy ludzkiego włosa. Jego zalety to zasięg i pasmo transmisji większe niż dla innych mediów transmisji.
W 1977 roku został stworzony pierwszy na świecie światłowód  telekomunikacyjny, długości 9 km, łączący dwie centrale telefoniczne w Turynie we Włoszech. W Polsce pierwszy kabel światłowodowy został zaprojektowany i stworzony w 1978 przez pracowników naukowych Uniwersytetu Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie
W styczniu 2017 największa polska sieć światłowodowa należała do Orange Polska, a jej długość wynosiła ponad 100 tys. km. Najdłuższy światłowód na świecie to SEA-ME-WE 3, o długości 39 000 km, łączący zachodnią Europę, przez Bliski Wschód, z południowo-wschodnią Azją oraz Australią.
Zasada działania
Odbicia wiązki światła w światłowodzie
Do transmisji danych, zamiast prądu elektrycznego, wykorzystywana jest modulowana fala świetlna, której źródłem może być laser półprzewodnikowy lub dioda elektroluminescencyjna (LED)[11]. Dzięki temu możliwa jest transmisja danych do 3 Tb/s, a przepływ danych jest zabezpieczony przed niepowołanym dostępem[12][13]. Światłowody, które jako medium transmisyjne wykorzystują powietrze, osiągają transfer danych rzędu 74 Tb/s[12].
Światłowody nie emitują zewnętrznego pola elektromagnetycznego, w związku z czym podsłuchanie transmisji jest kosztowne[14]. Cechuje je duża odporność na zewnętrzne zakłócenia elektromagnetyczne, stopa błędów mniejsza niż 10−10 przy najwyższych przepustowościach, mała tłumienność jednostkowa (około 0,20 dB/km dla fali o długości 1,5 μm)[15].
Aby wyeliminować lub ograniczyć wypromieniowanie światła przez boczne powierzchnie światłowodu, stosuje się odpowiednie zmiany współczynnika załamania światła. Promienie światła  biegną prostoliniowo (światłowód skokowy) lub krzywoliniowo (światłowód  gradientowy), odbijając się od ścianek światłowodu w wyniku ciągłego  zmniejszania się współczynnika załamania[16].  W najprostszym przypadku są to zmiany skokowe – wewnątrz światłowodu  współczynnik załamania ma wartość większą, niż na zewnątrz; utrzymanie  promieni światła w obrębie takiego światłowodu zachodzi na skutek całkowitego wewnętrznego odbicia[17]. W przypadku, gdy współczynnik załamania stopniowo zmienia się w przekroju poprzecznym światłowodu, mówimy o światłowodach gradientowych[18].
Takie wyobrażenie działania światłowodu jest jednak uproszczone – tym  bardziej, im mniejsze rozmiary poprzeczne ma rozważany światłowód.  Zamiast promieni światła (będących podstawą przybliżonej optyki geometrycznej) należy rozważać światło jako falę.  Przybliżenie optyki geometrycznej jest sensowne jedynie dla  światłowodów o dużych rozmiarach poprzecznych, traci natomiast sens, gdy  rozmiar poprzeczny światłowodu staje się porównywalny z długością fali światła. Zjawiska falowe są istotne zwłaszcza w światłowodach jednomodowych.
Klasyfikacja
Struktura światłowodu, w tym 12 jednomodowych włókien światłowodowych
Struktura światłowodu wielomodowego
Światłowody mogą być klasyfikowane ze względu na ich geometrię (planarne, paskowe lub włókniste), strukturę modową (jednomodowe lub wielomodowe), rozkład współczynnika załamania (skokowe i gradientowe) oraz rodzaj stosowanego materiału (szklane, plastikowe lub półprzewodnikowe)[19].
Geometria
Światłowody  telekomunikacyjne dzielimy na planarne, paskowe i włókniste. Pod  względem budowy różnią się one przede wszystkim grubością szklanego  rdzenia (grubość pozostałych warstw jest taka sama), co wpływa na sposób  przesyłania informacji[19].
Światłowód planarny
Najprostszy światłowód planarny składa się z trzech warstw, z których środkowa ma większy współczynnik załamania, niż warstwy zewnętrzne. Światło jest uwięzione w tej warstwie na skutek całkowitego wewnętrznego odbicia, o ile kierunki rozchodzenia się promieni tworzą z normalną kąty większe od kąta granicznego.
Światłowód paskowy
Światłowód  paskowy powstaje, kiedy propagacja wiązki w warstwie zostaje  ograniczona w dwóch kierunkach. Światłowody paskowe są wykorzystywane w  układach fotoniki zintegrowanej i w laserach półprzewodnikowych. W układach fotoniki zintegrowanej służą do prowadzenia światła, tworząc bardziej rozbudowane struktury jak np. interferometr Macha-Zehndera lub złożone przyrządy jak multipleksery długości fali dla systemów WDM[17].
Światłowód włóknisty
Światłowód włóknisty to zazwyczaj falowód dielektryczny o przekroju kołowym, otoczony przez płaszcz z innego materiału dielektrycznego o mniejszym współczynniku załamania. Włókna światłowodowe wykonywane są najczęściej ze szkła krzemionkowego, czasem z innych szkieł lub z plastiku. Światłowody plastikowe są stosowane na krótkich odległościach (do 100 m).
Struktura modowa
Światłowody  telekomunikacyjne dzielą się na jedno- i wielomodowe. Pod względem  budowy różnią się one przede wszystkim grubością szklanego rdzenia  (grubość pozostałych warstw jest taka sama), co wpływa na sposób  przesyłania informacji[19].
Światłowód jednomodowy
Przepływ strumienia świetlnego w światłowodzie jednomodowym
Światłowody jednomodowe (ang. Single Mode Fiber, SMF) charakteryzują się średnicą rdzenia od 8 do 10 mikrometrów, a także skokową zmianą współczynnika załamania światła. W światłowodach jednomodowych sygnał – wytworzony przez laser  półprzewodnikowy – ulega tylko niewielkim zniekształceniom (brak  dyspersji międzymodowej). Fala świetlna rozchodzi się prawie równolegle  do osi światłowodu i dociera do końca włókna w jednym modzie – tzw.  modzie podstawowym. Ten rodzaj światłowodów nadaje się do dalekosiężnej  telekomunikacji światłowodowej, gdyż sygnał może być transmitowany bez  regeneracji na odległość do 100 km, zaś ich żywotność wynosi 25 lat.  Umożliwiają one stosowanie wielu protokołów jednocześnie, co zapewnia bardzo efektywny transfer danych.
Światłowód będzie prowadził tylko jeden mod, jeżeli jego częstotliwość znormalizowana V będzie mniejsza   
Gdzie:
  • d – średnica rdzenia światłowodu,
  • λ – długość fali optycznej transmitowanej w falowodzie,
  • n1 i n2 – odpowiednio: współczynniki załamania rdzenia i płaszcza.
Światłowody jednomodowe przy wykonywaniu połączeń rozłącznych za pomocą wtyków narzucają tolerancję rzędu ułamka mikrometra.  Wykonanie takich czynności w normalnych warunkach polowych jest trudne i  zmusiło do poszukiwania innych rozwiązań. Źródłem światła w  światłowodach jednomodowych jest laser o długości fali 1,3 lub 1,5  mikrometra. Możliwości transmisyjne światłowodów jednomodowych ogranicza  tłumienie szkła, dyspersja chromatyczna, dyspersja polaryzacyjna i  optyczne efekty nieliniowe. Dzięki domieszkowaniu, w pewnych granicach,  można zmieniać parametry światłowodu, zmniejszając jego dyspersję  chromatyczną.
Światłowód wielomodowy
Zakończenie złącza światłowodu wielomodowego
Światłowody wielomodowe (ang. Multi Mode Fiber, MMF) charakteryzują się zwykle średnicą rdzenia 50 lub 62,5 mikrometra. W światłowodzie wielomodowym fala o takiej samej długości fali może rozchodzić się wieloma drogami, zwanymi modami.  Prędkość ruchu modów wzdłuż falowodu może być różna, powodując  zniekształcenie (rozmycie) impulsu, a co za tym idzie, ograniczenie  prędkości transmisji lub odległości transmisji[18].
Rozkład współczynnika załamania
Rozkład  współczynnika załamania światła jest charakterystyczną właściwością  światłowodu, konieczną do realizacji konkretnego rozwiązania  światłowodowego. Światłowody znajdują zastosowanie w wielu dziedzinach i  nie jest możliwe wytwarzanie ich tylko jedną metodą. Właśnie dlatego  koniecznie trzeba rozróżnić światłowody pomiędzy skokowymi i  gradientowymi[19].
Światłowód skokowy
Przepływ strumieni świetlnych w światłowodzie wielomodowym skokowym
W światłowodzie tego typu współczynnik załamania zmienia się skokowo  pomiędzy rdzeniem a płaszczem. Mody prowadzone są w rdzeniu pod różnymi  kątami, przez co mają różną drogę do przebycia. Prędkość światła  zależy od ośrodka, w którym światło się rozchodzi: w próżni ta prędkość  wynosi 300 000 km/s, a w światłowodzie 200 000 km/s, dlatego czasy  przejścia promieni przez mody światłowodu są różne[20][21].  Jest to przyczyną tzw. dyspersji międzymodowej, która powoduje  poszerzenie impulsu docierającego na koniec światłowodu. Powoduje to  ograniczenie pasma i odległości, na jaką mogą być przesyłane sygnały[18].
Światłowód gradientowy
Przepływ strumieni świetlnych w światłowodzie wielomodowym gradientowym
Rdzeń światłowodu gradientowego ma budowę warstwową. Każda jest  inaczej domieszkowana, dzięki czemu współczynnik załamania światła  zmienia się w sposób ciągły. Największą wartość ma na osi rdzenia, zaś  najmniejszą na granicy z płaszczem. Światłowody gradientowe zapewniają –  dla różnych modów (poruszających się po łukach) – tę samą prędkość  rozchodzenia wzdłuż modu. Dzieje się tak, gdyż fale rozchodzące się w  większej odległości od środka poruszają się w warstwach o mniejszym  współczynniku załamania; oznacza to, że mają większą prędkość liczoną  wzdłuż drogi poruszania się promienia.
Materiał
Ze względu na materiały światłowody możemy dzielić na następujące grupy: szklane, plastikowe i półprzewodnikowe[19].
Światłowód szklany
Światłowody  szklane są wykorzystywane do przesyłania danych na dużych odległościach  i z wielkimi prędkościami. W przeźroczystym włóknie materiał rdzenia  stanowi nieorganiczne tworzywo.
Światłowód plastikowy
Światłowody  plastikowe wykorzystywane są jedynie do lokalnego przesyłania danych  między urządzeniami na małe odległości i z małymi prędkościami (w  porównaniu ze światłowodami szklanymi). W przeźroczystym włóknie  materiał rdzenia stanowi tworzywo organiczne. Światłowody plastikowe  charakteryzują się trzema podstawowymi wymiarami: średnicą rdzenia,  średnicą płaszcza oraz średnicą pokrycia zewnętrznego. Do grupy  światłowodów plastikowych zalicza się HCS/PCS (Hard Clad Silica, Plastic  Clad Silica), w których płaszcz jest plastikowy, ale rdzeń szklany.  Typowe zastosowania światłowodów plastikowych to automatyka przemysłowa,  motoryzacja, sprzęt domowy (np. Toslink) i rozwiązania typu Fiber To  The Desktop.
Światłowód półprzewodnikowy
Światłowody półprzewodnikowe charakteryzują się półprzewodnikowym rdzeniem, najczęściej jest to arsenek galu (GaAs).
Ograniczenia propagacji w światłowodach
Światłowody nie są idealnym medium transmisyjnym, biegnące nim światło ulega tłumieniu i dyspersji[22].
Tłumienie
Jedną  z podstawowych cech światłowodu jest tłumienie sygnału optycznego.  Spowodowane jest przez straty mocy optycznej wynikające z  niedoskonałości falowodu. W rzeczywistym światłowodzie występuje  absorpcja (pochłanianie energii przez materiał światłowodu),  rozpraszanie energii spowodowane przez fluktuacje gęstości i  współczynnika załamania szkła (tzw. rozpraszanie Rayleigha).  W czasie instalacji i użytkowania światłowodów mogą pojawić się  dodatkowe składniki tłumienia takie jak zgięcia lub mikropęknięcia[23].
Straty materiałowe
Większość światłowodów wykonana jest ze szkła krzemionkowego (SiO2).  Światło ulega rozproszeniu z powodu fluktuacji gęstości materiału  rdzenia, a ta spowodowana jest niedoskonałością struktury szkła. Dla  czystego szkła kwarcowego stała materiałowa k = 0,8, a tłumienność spowodowana rozproszeniem Rayleigha wynosi dla fali widzianej l = 850 nm 1,53 dB/km, dla l = 1300 nm 0,28 dB/km, a dla l = 1550 nm  0,138 dB/km. Oprócz rozpraszania Rayleigha istnieje silna absorpcja  zarówno w podczerwieni, jak i nadfiolecie związana bezpośrednio z samymi  własnościami szkła krzemowego SiO2. Nie pozwala ona na wykorzystanie jeszcze dłuższych fal do transmisji[23].
Straty falowodowe
Straty  falowodowe wynikają z niejednorodności światłowodu powodowanymi  fluktuacjami średnicy rdzenia, zgięciami włókna, nierównomiernością  rozkładu współczynnika załamania w rdzeniu i w płaszczu oraz wszelkimi  innymi odstępstwami od geometrii idealnego światłowodu cylindrycznego.  Deformacje włókna mające duży wpływ na tłumienie światłowodu to  mikrozgięcia i makrozgięcia[23].
Mikrozgięcia
Mikrozgięcia  powstają w procesie wytwarzania włókien. Są to nieregularności kształtu  rdzenia i płaszcza rozłożone wzdłuż włókna losowo lub okresowo.  Wywołują w światłowodzie wielomodowym mieszanie się modów i ich  konwersję w mody wyciekające do płaszcza. W światłowodzie jednomodowym  mikrozgięcia powodują natomiast rozmycie modu[23].
Makrozgięcia
Tłumienie  wywołane makrozgięciami, czyli wywołane fizycznym zakrzywieniem włókna  światłowodowego, jest pomijalnie małe dla promieni zakrzywień większych  od kilku centymetrów. Mniejsze powodują zmianę współczynnika załamania w  obszarze zgięcia, co także prowadzi do tworzenia się modów  wyciekających i uwidacznia się efektem świecenia włókna na powierzchni.  Straty mocy sygnału powodowane są również przez przesunięcia,  rozsunięcia oraz wzajemny obrót światłowodów. Absorpcja  w zakresie pasm użytecznych (0,8-1,5 μm) jest niewielka, wzrasta  natomiast przy niewielkiej nawet koncentracji zanieczyszczeń metali Fe, Cu, Cr, a zwłaszcza jonów OH.  Jest to proces nieodwracalny, tłumienność zależy od rodzaju domieszek  oraz od sposobu ich koncentracji. Ponadto powyższe zanieczyszczenia  powodują selektywny wzrost tłumienia, wybór okien transmisyjnych wynika z  konieczności pominięcia tych pasm absorpcyjnych[23].
Dyspersja
Impuls  biegnący w falowodzie ulega wydłużeniu (rozmyciu), co ogranicza  maksymalną częstotliwość sygnału przesyłanego przez falowód. Zjawisko to  jest wynikiem dyspersji,  fale świetlne biegnące w falowodzie nie mają dokładnie jednakowej  długości fali, ale różnią się nieznacznie. W wyniku różnic w prędkości  poruszania się fal o różnych długościach fale wysłane jednocześnie nie  docierają do odbiornika w tym samym czasie. W rezultacie na wyjściu  pojawia się szerszy impuls, którego długość rośnie wraz ze wzrostem  długości światłowodu. Przepływność transmisyjna włókna jest więc  określona przez to, jak blisko siebie można transmitować kolejne impulsy  bez ich wzajemnego nakładania się na siebie (przy zbyt bliskich  impulsach zleją się one w światłowodzie w jedną ciągłą falę). Dyspersja  ogranicza długość światłowodu, przez który może być transmitowany  sygnał. Rozróżnia się dwa typy dyspersji – dyspersję międzymodową  występującą w światłowodach wielomodowych oraz dyspersję chromatyczną  występującą we włóknach jednomodowych. Wykorzystanie w systemach  światłowodowych długości fali ok. 1300 nm przynosi korzyści, jeśli  chodzi o dyspersję, gdyż dyspersja materiałowa w tym obszarze długości  fali jest praktycznie równa zeru[24].
Dyspersja modowa
Dyspersja  modowa występuje w światłowodach wielomodowych. Impuls światła  wiedziony przez światłowód jest superpozycją wielu modów, z których  prawie każdy, na skutek różnych kątów odbicia od granicy rdzenia, ma do  przebycia inną długość drogi między odbiornikiem a nadajnikiem.  Dyspersja modowa światłowodów skokowych przekracza znacznie wszystkie  pozostałe dyspersje. Dodatkowo z powodu dużego tłumienia jednostkowego  tych włókien docierający sygnał ma wyraźnie inny kształt i mniejszą  amplitudę. Zniekształcenie to rośnie wraz z długością światłowodu.  Ograniczenie dyspersji modowej i zwiększenie pasma światłowodów  wielomodowych do 1200 MHz×km uzyskano, wprowadzając włókna gradientowe[24].
Dyspersja chromatyczna
Z  racji tego, że w światłowodzie jednomodowym rozchodzi się tylko jeden  mod, nie występuje w nim zjawisko dyspersji międzymodowej. Uwidacznia  się natomiast inny, dotychczas niewidoczny rodzaj dyspersji, dyspersja  chromatyczna. Składają się na nią dwa zjawiska: dyspersja materiałowa i  falowa[24].
Dyspersja materiałowa
Dyspersja  materiałowa powodowana jest zmianą współczynnika załamania szkła  kwarcowego w funkcji długości fali. Ponieważ nie istnieje źródło światła  ściśle monochromatyczne, gdyż każdy impuls światła składa się z grupy  rozproszonych częstotliwości optycznych rozchodzących się z różną  prędkością, docierający po przebyciu fragmentu włókna mod charakteryzuje  się rozmyciem w czasie[24].
Dyspersja falowodowa
Dyspersja  falowodowa jest to zależność efektywnego współczynnika załamania od  częstotliwości. Dyspersja falowodowa częściowo powodowana jest  wędrowaniem wiązki przez płaszcz światłowodu. Szybkość rozchodzenia się  zależy od właściwości materiałowych płaszcza[24].
Standardy światłowodów
Światłowody  telekomunikacyjne produkowane są z uwzględnieniem szeregu norm,  ułatwiających tworzenie systemów transmisji danych. Współczesne  protokoły komunikacyjne (SDH, Ethernet)  zakładają, że sygnał w pojedynczym włóknie światłowodowym przesyłany  jest tylko w jedną stronę. Chcąc mieć możliwość komunikacji  dwukierunkowej (wysyłanie i odbiór), należy pomiędzy dwoma punktami  (urządzeniami sieciowymi) wykonać połączenie składające się z dwóch  włókien światłowodowych. Jest to wymóg standardów, a nie praw optyki.  Istnieje możliwość wykonania transmisji z użyciem jednego włókna  optycznego dzięki użyciu zwielokrotnienia na różnych długościach fali  (technologie WDM/CWDM/DWDM)[25].
Światłowodem łączy się najczęściej urządzenia sieciowe (np. router, przełącznik)  położone od siebie w odległości powyżej 200 m. Możliwe jest  bezpośrednie łączenie komputerów za pomocą światłowodów (sieć typu  „światłowód do biurka” lub FTTD, ang. Fiber To The Desk), ale jest to  rozwiązanie kosztowne i do łączenia pojedynczych komputerów stosuje się  najczęściej zwykłą „skrętkę”,  którą można przesłać dane z prędkością przekraczającą 1 Gbit/s. Na  odległości większe niż 2 km konieczne jest stosowanie światłowodów  jednomodowych, natomiast do transmisji na odległościach do 2 km  wystarczy użyć światłowodu wielomodowego[25].
Urządzenia światłowodowe
Do  zakańczania światłowodów używa się tzw. pigtaili. Pigtail jest to  krótki odcinek jednowłóknowego światłowodu zakończonego z jednej strony  wtykiem (półzłączką). Wtyczki mogą być zakańczane w kilku standardach,  przykładowo FC, SC, ST, E2000, F3000, LC, LX.5, MU. Końcówki różnią się  standardem polerowania, a także tłumiennością wtrąceniową i odbiciową,  związaną odpowiednio z możliwością niecentrycznego połączenia włókien  (część światła przechodzi wówczas do płaszcza dołączonego światłowodu  zamiast do jego rdzenia) oraz odbiciem od płaszczyzn złącza w sytuacji,  gdy nie są one ściśle dopasowane[26].
Połączenia światłowodów
Wtyczki złącza światłowodowego standardu ST
Spawanie mechaniczne (za pomocą szybkozłączek) polega na dosunięciu w  kapilarze szybkozłączki odpowiednio wcześniej przygotowanych włókien  tak, aby w przestrzeni kapilary szybkozłączki zaniknęła przerwa pomiędzy  włóknami (metoda ta nadaje się do krótkich połączeń światłowodowych).  Spawanie światłowodów łukiem elektrycznym to metoda trwałego łączenia  światłowodów. Do spawania światłowodów służą spawarki światłowodowe,  które spajają ze sobą włókna za pomocą łuku elektrycznego. Jakość spawów  określają: tłumienność własna i wytrzymałość mechaniczna na  rozciąganie. Adaptery światłowodowe to elementy toru światłowodowego  łączące ze sobą dwa złącza światłowodowe. Adaptery dzieli się na  wielomodowe i jednomodowe, które z kolei dzielą się na simplexowe,  duplexowe i inne. Adaptery mogą łączyć ze sobą te same typy złącz (np.  SC z SC lub FC z FC) i są to adaptery standardowe oraz różnego typu (np.  SC z FC lub SC z ST) i są to adaptery hybrydowe[27].
Splittery
Splitter  optyczny to urządzenie bierne, które rozdziela moc sygnału optycznego  światłowodowego niesionego po jednym włóknie wejściowym na dwa włókna  wyjściowe lub więcej. Optyczna moc wejściowa zwykle dzielona jest  równomiernie między dwoma włóknami wyjściowymi. Splittery używa się  także, do łączenia sygnału optycznego. Zastosowanie tych podzespołów  jest powszechne m.in. w sieciach telekomunikacyjnych, laboratoriach  pomiarowych, sieciach telewizji kablowej CATV[28]. Ze względu na budowę wyróżnia się splittery[29]:
  1. FBT (Fused Biconical Taper) – zgrzewane
  2. PLC (Planar Lightwave Circuit) – planarne

Awaryjne Naprawy Światłowodów 24h/dobę tel. 662-037-163

Wróć do spisu treści